Bir öğretmenimiz vardı

Kendisi okuyup araştırmayan Türk vatandaşı  bir başkasının okuduğu gazeteye başını uzatarak göz atması oranı ise % 95 imiş. Keşke her merakımız böyle olsa. Biliyoruz ki okumayı pek seven bir millet değiliz. İlim ve okumak en kıymetli hazinedir. "İlim müminin yitik malıdır nerde bulursa alır, ilim yolunda olmak Allah yolunda olmak gibidir” diye buyuran sevgili peygamberimiz ve ”Bana bir harf öğretenin kölesi olurum" diyen  Hz. Ali'de aynı önemi dile getirir.

Dünyanın en kıymetli varlığı olan insan olduğuna göre onu eğitmek te bir o kadar kıymetli ve meşakkatli olmalı. Bundan dolayı insanı eğitenleri sever, sayar, hürmet ederiz. Aileden sonra ilk sosyal çevremiz ve hele örnek aldığımız idolümüz hep öğretmenlerimiz olmuştur. ”Ne olmak isitoyorsun” diye sorulan öğrencilerin büyük bölümü ”öğretmen” diye cevap vermeleri bundan dolayıdır. Hatta yüksek okulların bile en çok tercih edilen bölümü öğretmenlik desek yeridir.

Öğretmenliğin kutsallığını, değer ve kıymetini idrak etmiş, kendi döneminin koşullarını çeşitli zorluklarla yaşamış , geriye güzel bir gençlik, kendisinin karşısında önünü ilikleyen ve hürmet gösteren öğrenciler bırakarak emekli olmuş muhterem bir öğretmenimizin hatıratında şunlar yaşanmıştır.

“Biz öğrenciliğimizde kendi köyümüzde değil başka köylerde okuduk. Siyah önlüklerimiz yeni değil de hep önceki mezunlardan geriye kalan, üzerimize uyup uymadığı umurumuzda olmayan, sert bir beyaz naylondan yakalıklar, bir bez parçasından uydurulmuş çantalar, gaz lambası ışığında ders çalışmalar, yüzükoyun uzanarak kitap okumalar ve çimento kağıdı veya naylonla kaplanmış kitaplar en gözde lüksümüzdü. Saçlarımız bitlenmesin diye hep sıfıra vurulur, bırakın jöleyi perçem taramayı bilmezdik. Okula devamlılık ta o kadar önemsenmezdi. Hayvanı olanlar bazen nöbetleşe hayvan otlatmaya gittiğinden okula gidemezdi.

Annemin sırtında taşıyarak çarşıdan güçlükle köye çıkardığı bir masa benim için çok anlamlıydı. O masada  öğrencilik ve yine aynı masada öğretmenlik yapmak nasip oldu. Yıllar sonra o masayı bir kenarda terk edilmiş ve bakımsız görünce yüreğim burkuldu ve hemen o masayı bir müze eseri gibi korumaya aldım.

Öğrencilik yıllarını anlatırken kendi öğretmenlerinde gördüğü olumsuz söz ve tavırları içine sindiremeyen, çocuk  beyninde hep taşıyan öğretmenimiz bu tavırlara tepkisini, kendi yol ve tavrını izaha devam ediyor.

“Ben görev alırsam asla böyle yapmayacağım dedim. Çünkü saçına kertme vurulan çocuğun evde traş makinası var mı acaba? Yakasında göstermelik taşıdığı, kullanamadığı süs mendilinden başka temizlenecek nesi vardı? Tırnakların uzun diye cetvelle parmak uçlarına darp edilen çocuğun evinde tırnak çakısı varmıydı? Koşuyorsun ya da konuşuyorsun diye acıtılan kulak çekmeler, tek ayak üstünde dikilme cezaları hep içimi acıtmıştır. Dayak ve şiddet bir eğitim usulü gibiydi.”

Kendisine öğretmenlik mesleği nasip olunca öğretmen merkezli değil öğrenci merkezli davranacağını kendisine şiar edinmiş olan öğretmenimiz, bu düşüncelerini uygulamaya nasıl geçirdiğinin ipuçlarını şöyle dile getiriyor.

“Cebimde hep tırnak çakısı ve mendil taşıdım. Kendimden ziyade öğrencilerime yardımcı olabilmek için. Okulun bahçesinde bir öğrencinin elbisesinin sökülmüş olduğunu gördükten sonra yanımdan iğne ile ipliği hiç eksik etmedim. Ben okulda onların bir babası, anası, eli kolu ve her şeyiydim. Onların tek sığınacak limanı ancak benim naif yüreğimdi. Onlara  erdemliliği, kişilikli olmayı ve bir gün büyük insanlar olarak vatana büyük hizmetlerde bulunacaklarını  nakşetmeye çalıştım. Saygı ve sevgiyi, merhameti öğretmeye çalıştım. Benden sonra sınıfı devralan bir öğretmen arkadaşımdan sınıfın asayiş ve başarısını duyduğumda ise sevinç ve kıvanç duygularımın zirvesindeydim. Allah’a hamdolsun”

Evet şimdi emekli olmuş “Muhterem” lakabına mazhar olmuş bu öğretmenimize ve aynı duygu ve gayreti dert edinmiş tüm öğretmenlerimize saygı ve şükranlarımızı sunarız...