Nerdesin insanlık

Selamun aleyküm sevgili okurlarım. Dünya'ya hükmeden, Dünya'ya insanlık dersi veren bir millettik. Adaletle, Hakla, Hukukla. Hep mazlumun yanında yer almakla hükmettik. Şanı büyük Alpaslanla, Aslanlar aslanı Selahaddin Eyyubilerle, mazlumdan yana zalime karşı yıllar yılı islamla Kur'an ile elde tehvid bayrağı, yüreklerde dolu dolu imanla. Bir yanda batıda haçlılarla, öbür taraftan filistindeki mazlumların yardımına giden Eyyubilerle adalet dağıtmadık mı... O gün araptır demeden, kürt demeden şu bu demeden "İnneel müminel iğvatun. Müminler kardeştir. Birbirilerinin velisi yardımcıları ve dostlarıdır." diyerek Selahaddini Eyyubi bir kürt olarak filistini kurtarmaya 40 bin gönüllü kürtle koşarak gitmedi mi... Hangi arap, Hangi türk, Hangi fars, Hangi yemen birbirinden ayrı kopuk, paramparça, bölük pörçüktü... Değildi. Nerde bir mazluma zulüm yapılsa, müminler bir olupi birlik olup yardımına koşarlardı. Müminler birdi, beraberdi. Mazlum güçlü, zalim zayıftı. Hatta korkudan kaybolmuş, yok denecek kadar azdı zalimler. Tarih itibarı ile de öyle olmamış mıydı... Fravunlar musaya üstünlük taslamaya çalışırken helak olup gitmediler mi... İbrahimi ateşe atmaya kalkan nemrutları Allah helak etmedi mi... Kabe'yi yıkmaya kalkan ebreheyi rabbim ebabil kuşlarıyla koca fil ordusunu tarumar etmedi mi... Bedir'de 3 bin kişilik Muhammed'i Ordu'yu melekler yollamak suretiyle sayıları onbinleri bulan müşrik ordularını perişan etmedi mi... Peki ne oldu bize. Kimin gazabına ugradık. Kim lanetler okudu bize bu hale geldik. Ayrıldık, ayrıştırıldık, parçalandık, bölündük. Dün bizden medet umanlardan medet ummaya başladık. Dün bize sığınanlara sığınmaya koşuyoruz. Kim olarak mı... dün ingilizin anzağına himmet ederken Filistinliyi siyonistten kurtarmaya koşarken, daha dün yunanla savaşırken imdadımıza koşan Afganistanlıyı, Pakistanlıyı, Afrikalıyı, Suriyeliyi, Libyalıyı kimin insafına saldık. Sığınmak, kardeş kavgasından kaçarken canını dişine takıp ölümüne Avrupa'ya dün insanlık dersi verdiklerimize insanlığımızı mı sattık da dünya mazlumlarını bizden olanları özde kardeş bilmemiz gerekenleri hangi insanlığımızla siyonistlere, emperyalistlere, kafirlere dinsizlere pazarladık! Dün bizi katleden yunanla savaşırken, yanımızda olanları biz dururken yunana mı sığınmaları gerekiyor. Botlarınin patlatılıp tekne ve gemilerinin batırılıp, bile bile öldürülmelerine daha ne kadar göz yumacağız. Hepimiz Adem ve Havva'dan olma, milleti Halil İbrahim'den, Ümmeti Muhammed Mustafa'dan (s.a.v) değil miyiz...

Denizlerde boğulan o körpecik yavruların, vicdanlarımızda bir balina, bir yunus, bir karette kadar değeri yok mu... Nerede unuttuk insanlığımızı, ne yaptık müslümanlığımızı. Yarın o körpecik yavrular bizi Allah'a şikayet ederlerse ne cevap veririz? Onlar bizden, biz onlardan değil miyiz... Rengimiz, dilimiz, kavimimiz ayrı olsa da biz kardeş değil miyiz... Evlerimiz olmazsa da, sofralarımızı, sofralarımız olmasa da yüreklerimizi açmamız gerekmez mi... Nerdesin ey insanlık. Hz. Muhammed (s.a.v) bir hadisinde, mağrıpta ayağına diken batan müslümanın acısını meşrıptaki hissetmiyorsa bizden değildir. Deyişinin neyine nasıl bir savunma yapacağız... Nerede vicdanlarımız, nerede insanlığımız. Nerede müslümanlığımız. Dün olduğu gibi bugünde mazlumdan yana inananlar olarak iyi günde kötü günde el ele gönül gönüle, soframızda, evimizde, yüreklerimizde bir olmalı, durup o kardeşlerimizin hergün göz göre göre gavura giden yolda olmayan vicdanı, kaybolmuş insanlığına havale edip temaşaya duramayız. Unutmayalım, mazluma sırt çevirip umursamamanın bedeli yevmil kıyamette ağır olur bize. Dileğim, arzum, temennim mümin müslüman mazlumlar olarak bir olup, varsa bir lokma ekmeğimizi bölüşüp topluca Allah'ın ipi olan Kur'an'a sarılıp, tehvid bayrağı altında toplanıp biz olmalıyız. Bence bir müslüman kardeşin ölümüne göz yumaktansa, onunla açlığı bile paylaşmak eftal olanıdır. Mekke'den Medine'ye hicret eden müslümanlarda kardeşti. Bizde kardeşiz. Yani muhacirlere kucak açan, evini açan, yüreğini açan ensar olmalıyız. Olmalıyız ki, Allah bizden razı olsun. Unutmayalım, insan paylaştıkça insandır. Allah'ın rahmeti, bereketi sizlerin ve bizlerin üzerine olsun. Rabbim'e emanet olun.