Bizleri yaşatan, ayakta tutan unsurların başında milli ve manevi değerlerimiz gelmektedir. Bu değerlerimize sahip çıkmak bizi daha da şuurlandırıp birbirimize kenetlenmemizi sağlayacaktır.Mübarek gün ve gecelerdeki program, merasim ve etkinliklerde ruh dünyamız çoşar ve adeta kendimizi yenileriz. Kandil gecelerinde, özel mevlit ve okuma proğramlarında, “Kutlu Doğum Haftası”nda bir başka çoşku ve ruh halinde olmalıyız. Ancak ne yazık ki bu etkinliklere gereken ilgi ve katılımı toplum olarak sağlayamıyoruz.Aynı şekilde “Şehitler ve Gazileri Anma Günü” veya başka özel anma günlerinde gereken ilginin azlığı, millet olarak bizlerin ayıbıdır. Şehitler bizlerin evladı iken, şehit cenazelerinde ağıtlar yakarken “Bu taşındır diyerek Kabe’yi diksem başına, yine bir şey yapabildim diyemem hatırana” diye buyuran Akif’in övgüsü ile yücelttiğimiz bu evlatlarımızın anma gününe kadar da hazin ve garip geçmekte.Resmi anma dışında bir de dini bir şey yapalım, bir Yasin okuyalım diye camilerdeki programlara baktığımızda okuyucu din görevlilerinin cemaatten daha çok olduğunu, ama cemaatin pek rağbet etmediğini müşahede ediyoruz. Şehit cenazelerinde üzülenler, en önde tabutu omuzlayanlar, slogan ya da feryat edenler acaba şehit ve gazilere karşı görevlerinin bittiğini mi düşünüyorlar? Niçin camii okumalarına iştirak etmiyorlar? Lütfen biraz daha duyarlı olalım. “Sen, şehit oğlusun incitme yazıktır atanı”
