Türkelili şairden Akçabük'teki Anıt Meşe için masal

Akın, Türkeli’nin Akçabük köyünde yer alan ve yüzyıllardır ayakta duran anıt meşe ağacını konu alan masalını, video formatında hazırlayarak çocuklarla buluşturdu.

Masalda, 677 yıldır köyün sessiz tanığı olan meşe ağacı, bir gün çocukların sevgisiyle dile geliyor ve kuş sesleriyle dolu gizemli bir hikâye başlıyor. Eserde, sevgi, doğa sevgisi ve kuşların yeniden özgürlüğe kavuşması gibi temalar ön plana çıkıyor.

Hüseyin Akın, bu çalışmasıyla hem çocuklara doğa sevgisini aşılamayı hem de Akçabük’teki anıt meşenin hikâyesini gelecek nesillere aktarmayı amaçlıyor.

Masal ise şu sözlerle başlıyor:

Bir varmış, bir yokmuş...

Sinop'un küçük bir köyü varmış: Akçabük.

 

Bu köyde, göğe uzanan kocaman bir meşe ağacı yaşarmış.

Ama bu, sıradan bir ağaç değilmiş.

 

Tam altı yüz yetmiş yedi yıldır oradaymış.

Ve bu süre boyunca…

Hiç konuşmamış.

 

Sadece dinlemiş, sadece hissetmiş…

Ama tek kelime etmemiş.

 

Bir gün, okuldan çıkan birkaç çocuk ağacın yanına gelmiş.

Biri su dökmüş köklerine.

Diğeri, “Merhaba Meşe!” demiş.

 

İşte o an...

Gökyüzünden binlerce kuş sesi yükselmiş.

Ama ortada hiç kuş yokmuş.

 

Sadece… sesleri varmış.

 

Ve ağaç ilk kez konuşmuş:

 

“Duyabiliyorsanız, anlatabilirim…”

 

Derken bir gece…

Gök gürlemiş.

Yıldırım düşmüş ağacın tam tepesine.

 

Ama ağaç yanmamış.

Sadece gövdesi çatlamış.

Ve o çatlaktan… kuş sesleri çıkmış.

 

Sonra bir bilim adamı gelmiş.

Ağacı incelemek istemiş ama yanlışlıkla bir gaz salmış.

 

Ağacın yaprakları solmuş.

Kuş sesleri susmuş.

Köy karanlığa gömülmüş.

 

Bir sabah…

Yetkililer gelip ağacı kesmiş.

 

Çocuklar ağlamış.

Kuşlar artık ötmez olmuş.

 

Ama ertesi gün…

Topraktan küçük bir kuş çıkmış.

 

Bir çocuk onu avucuna almış…

Ve sevgiyle öpmüş.

 

Kuş… gözlerini açmış.

Ve uçmuş.

 

Diğer çocuklar da kuşları öpmüş.

Hepsi birlikte göğe yükselmiş.

Ağızlarında birer tohum varmış.

 

Kuşlar toprağa bu tohumları bırakmış.

Ve yeni bir meşe büyümüş.

 

Küçük ama güçlü bir meşe…

Ve ilk sözü şu olmuş:

 

“Benim masalımı çocuklar yazdı.

Artık her gelen çocuğa bir fısıltım var.”

 

Ve o günden sonra…

Her yıl, 16 Haziran’da…

Çocuklar ağacın etrafına toplanır.

Yeni masallar yazarlar.

 

Ve her masal şöyle başlar:

“Kuş yoktu... Ama binlerce kuş sesi vardı.”