Peygamber sevgisi

Peygamber dinin yarısıdır. Allaha giden yol peygamberden geçer. Peygamber sevgisi insanı Allah sevgisine götürür.  Onun için müslüman olmak, Allaha ve peygambere inanmakla mümkündür. Bir insan sadece Allaha inanıp, peygambere inanmasa müslüman olamaz. “Lailahe illallah muhammedür resulullah” sözü de bunu tasdik etmektedir.  

Peygamberin zamanında yaşayan müslümanlar (sahabe-i ikram) peygamberimizi çok sevmişlerdir. Uhut muharebesinde, aman peygambere bir şey olmasın diye, kollarını, vucutlarını ona siper etmişlerdir.  Onun bir dediğini iki etmemişlerdir. Adeta onun gölgesi olmuşlar, onu dinlerken sanki kafalarında bir kuş varmış ve kaçacakmış gibi dinlemişlerdir.  Peygamberimiz Medineye hicreti  esnasında, Hz Aliden yatağına yatmasını ve sabahleyin emanetleri sahiplerine vermesini istedi. Hz.Ali hiç tereddüt etmeden, canı pahasına da olsa peygamberimizin yatağına yattı. Çünkü peygamberin emri, onun için bir şerefti, her şeyden önemliydi. 

Ecdadımız Osmanlı da peygamberimizi çok sevmiştir.  Sevgilerini her fırsatta göstermişlerdir. Mesela: Fatih Sultan Mehmet peygamberin ismini surlara yazmıştır. Fatihin yaptırdığı Rumeli Hisarı  “ Muhammet” ismini bize hatırlatmaktadır.  

Yavuz Sultan selim, Mekke ve medinede bulunan “ mukaddes emanetleri” İstanbula getirtmiştir. (yani Peygamberimizin hırkasını, Sakalı şeriflerini, Uhut savaşında kırılan dişini, Sancak-ı şerifini, mührünü, çeşitli hükümdarlara gönderdiği mektuplarını, kılıçlarını, ayak izini, ayakkabısını, yayını, su içtiği tasını, Kabenin anahtarlarını, Hacerül Esvetin  kılıflarını, Altın oluğu, Kabenin kapısını v.b

İstanbul Sultan Ahmet camiini yaptıran  I. Ahmet genç yaşta tahta çıkar. Ama maneviyat yüklü dertli bir padişahtır. Öyle dertlidir ki, derdine derman bulamaz. Bir gece gizlice Topkapı sarayına gider, oradaki mukaddes emanetler dairesine girer, burada bulunan peygamberin ayak izini alır ve şu beyitleri söyler:” 

No’la  tacım gibi başımda götürsem daim, Kadem-i pakini ol Hazreti şah-ı rusülün

Gül-i Gülzar-ı Nübüvvet o kadem sahibidir, Ahmeda, durma yüzün sür  kademine ol Gülün

(Her zaman başımda taç gibi taşısam peygamberlerin şahının ayak resmini. Gül yanaklı peygamberimizin ayak izidir o.  Ahmet durma, hemen yüzünü sür, o Gülün ayağına.)

I.Ahmet o günden sonra ölünceye kadar peygamberimizin ayak izinin resmini başındaki sarığında taşımıştır.

Sultan Abdülaziz hasta yatığında yatmasına rağmen,  kendisine Medineden  ziyaretçileriniz var denilince,  derhal beni ayağa kaldırın demiş, peygamberimize hürmeten Medineden gelen misafirleri ayakta karşılamıştır.   

Sultan Abdülhamit de peygamber sevgisinden İstanbul- Hicaz demir yolunu yaptırmış, müslümanlar Medineye rahat ulaşsınlar diye. 

Müslüman Türk milleti de peygamberimizi çok sevmiştir, çocuklarına onun ismini vermiştir. Askerine küçük Muhammet anlamında” Mehmetçik” demiştir. Asker ocağına “peygamber ocağı” demiştir. 

Kutlu doğumunuz kutlu olsun, peygamber sevgisi etrafında birleşmek dileğiyle, Allah yar ve yardımcınız olsun.